Vandaag ben ik naar een hockeygame geweest, hier om de hoek, in het stadion van de Ottawa 67's. Een hockeygame bijwonen is sensationeel. Het begon al toen ik het stadion binnenkwam, waar het pikkedonker was, en de spelers onder begeleiding van volgspots en knallende muziek de baan op zoefden.
Een hockeygame bestaat uit 3 periods van 20 minuten, met daartussen een kwartiertje pauze. Dat is zuivere speeltijd: als het spel onderbroken wordt, wat aan de lopende band gebeurt, wordt de klok stilgezet. Bij wissels bijvoorbeeld, als de wisselspelers als azende beesten over de boarding het ijs op springen, terwijl een orgeltje of een trompettist een vrolijk deuntje speelt. Soms wordt er omgeroepen welke zitplaatsen een dvdspeler hebben gewonnen.
Intussen valt er genoeg te zien. Er zijn natuurlijk de cheerleaders, die met korte rokjes, glanzende haren en van die glitterbollen dansend het stadion rongdgaan, en er zijn mascottes: in kippenpak, een pak in de vorm van een puck en in wasbeerpak. De laatste vuurt met een soort handkanon broodjes het publiek in, die wanneer ze het dak raken uiteenspatten in een regen van brood, vlees en mosterd. In de pauze wordt iemand uit het publiek geblinddoekt het ijs opgebracht en moet dan de puckmascotte aan de andere kant van de baan zien te vinden terwijl het publiek aanwijzingen geeft door te joelen en te juichen.
Je kunt natuurlijk ook wat de eten of te drinken halen in de de ring buiten de arena, wat de meeste Canadezen doen. Deze ring staat volledig in het teken van frituurlucht. Doughnuts, allerhande gebraden vlees en zweet vormen een zure lucht te goor voor woorden, met de zon erop ziet de ruimte blauw van de walmen.
Maar ook op de baan gebeurt van alles. Binnen een paar minuten hadden we al een eerste official fight te pakken. Plotseling deden twee spelers hun handschoenen en helmen af, Rocky's Eye of the tiger werd opgezet en de spelers begonnen als bezetenen zo hard mogelijk met hun handen tegen het hoofd van de ander te slaan. De scheidsrechters deden een stapje terug, niet van plan dit spektakelstuk de onderbreken, en beide teams veerden op uit de dug-out, allen gespannen toekijkend. Pas toen de spelers elkaar meppend op de grond sleurden doken de referees er (letterlijk) op en kregen ze plots een penalty.
Het publiek vindt het prachtig. Een hockeyspeler mag namelijk zo'n beetje alles: ze duwen, stompen, slaan, haken met hun sticks, smakken tegen elkaar aan en beuken elkaar de boarding in. De jongens (van 21 tot 15 jaar) schaatsen fenomenaal, maar nog fenomenaler helpen ze elkaar bijna om zeep. Ik heb mijn ogen uitgekeken.
Aan het eind van de middag verlieten alle Romeinen voldaan hun Colosseum, na weer een mooie middag brood & spelen.
Uitslag: 5-2 voor de Spirits.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten